Met Hammond platen kan het helemaal fout gaan. Ik ken ontelbare LP's, ook van mijn held Jimmy Smith, die de verkeerde beelden oproepen. Als je tijdens de eerste track van een Hammond-album een kaasplankje voor je ziet en twee behaarde mensen die, met de de sokken nog aan, iets spannends doen op een groene tweezitbank, dan zit je fout. Dat is de verkeerde Hammond romantiek.

Bij deze plaat van Sven Hammond Soul ligt dat heel anders. Dit is wat de muziek oproept: zweet, geloer, schreeuwen, ogen dicht, nahijgen, afhaalpizza's, gelach, gejuich, vier tikjes vooraf, maar vooral toch zweet, zweet van zijn kin op de toetsen, zweet in de handen. En ogen. Geloer naar de gitarist. Even kort het een knikje naar de drummer. Lekker! Wachten, wachten, nog even wachten en dan pas de leslie er op. Het zweet van samen in 1 ruimte door een nummer heen denderen.

Dit is een van meest fysieke Hammond platen die ik ooit heb gehoord. En zo hoort het. Bij geen enkele ander instrument bestaat er zo een band tussen de luisteraar en de muzikant. Goede Hammond-organisten spelen zoals jij het in je hoofd een fractie van een seconde eerder al hoort, of hoopt te horen. Het genot van de goed gespeelde veeg noten. Precies op het goede moment dat vette akkoord onder de gitaarsolo. Jij kunt het niet, maar Sven Hammond gelukkig wel.

Op deze plaat speelt een echte band. Je hoort dat ze naar elkaar kijken. Het is opwindend, los en toch retestrak, funky, jazzy, ruig en nergens klinkt het gekunsteld of gedateerd. Dit zijn mensen die jaloersmakend goed een middag met elkaar hebben gespeeld en verdomd, wat een geluk, wij mogen meeluisteren. Dat moet u nu snel gaan doen. Dit leidt maar af. Niet lezen, dansen en meeschreeuwen. Met of zonder kleding.

Nico Dijkshoorn - Januari 2010

Nieuws